Islam en Christendom

"In de naam van God, de Erbarmer, de Barmhartige..."
Zo begint de Koran. "Bismillah al-rahman al-rahim". Zo begint elke rechtgeaarde Moslim ook de maaltijd: Bismillah, zoals wij zeggen: "Eet smakelijk!" Dat heeft toch iets ontroerends. Je zegt "In de naam van God". En daar zit die hele geloofsbeleving in: dat je weet dat alle dingen van God zijn en van God komen, zeker ook het eten. Het is precies zo als wanneer je in de bergen iemand tegen komt, die je groet met "Gruss Gott".

De beweging, die Mohammed ontketende werd al gauw Islam genoemd. Dat betekent "onderwerping, overgave (aan Allah)". De aanhangers van de Islam noemen zich zelf Muslimin, verbasterd tot muzelmannen. Daarom kun je beter niet van Mohammedanen spreken, maar van Moslims. De leer van de Islam is geheel volgens de Koran zuiver monotheïstisch, dus geloven in één God (Allah), en in het Laatste Oordeel. Er is daarin veel wat wij Christenen ook geloven.

Een vraag, die dikwijls gesteld wordt, betreft de verhouding tussen de Bijbel en de Koran. Is de Koran nou een heel ander boek dan de Bijbel?

Mohammed spreekt over Abraham, die een grote plaats in de Koran inneemt. De gelovigen worden herhaaldelijk "kinderen van Ibrahim" genoemd, precies als in onze Bijbel. En ook Jezus neemt een belangrijke plaats in, hij wordt in de Koran "Isa" genoemd, zoon van "Mirjam" (Maria). Daaraan wordt vaak "Al-Masih" (Messias) toegevoegd en Gezant van Allah.

"...bovendien merk ik, dat ook andere godsdiensten stukjes waarheid van God kunnen doen oplichten. Het alleenrecht van de volledige geloofswaarheid over God kan naar mijn mening geen enkele godsdienst claimen. Wanneer Christenen de betekenis van rechtvaardigheid, vrijheid en liefde naar de ander ontkennen, leidt het af van God. Dan functioneert het geloof letterlijk als afgod."