Ten hemel schreiend


Een gedicht van mijn vriendin Martie Genger uit Curaçao. Zij is een groot kunstenares en ook dichteres. Zoals velen vandaag worstelt zij met haar geloof. In onderstaand gedicht wordt dit ook duidelijk. Na het overlijden van haar man, enkele jaren geleden, las zij op mijn website de artikelen over rouwverwerking. Zo kwamen wij met elkaar in contact en proberen we elkaar geestelijk bij te staan en moed in te “schrijven”.

Vorig jaar publiceerde zij haar boek “Kind ook gij“.

Como Cerrar, How to deal (1981) door Martie Genger.

Collage met zink, wol, katoen en metaal. 177 x 177 cm.

Bron: http://www.curacao-art.com

Fotograaf: Hugo de Klerk

ten hemel schreiend

zo vaak heb ik gebeden

en ben door zoveel heen gegaan

maar heb voor niets gestreden

heb het voor niets gedaan

het al voor niets gedaan?

ik het gevaar nooit heb gemeden

al kwamen bommen naar beneden

en alles was aan het vergaan

bleef ik nochtans bestaan

doch het was voor niets geleden

was het voor niets gedaan?

heb ik mijn God niet goed beleden

was Hij niet met mij begaan?

en al dat leed dan in ‘t verleden

door zo velen aangedaan?

natuurlijk bent U nooit tevreden

al heeft U bij mijn wieg gestaan

wil nog niet zeggen, tot op heden

of ik mijn best deed in Uw naam

deed ik wel mijn best in Uw naam?

Martie Genger is geboren in Amsterdam en emigreerde in 1969 naar Curaçao en vertrok in 1983 naar Costa Rica, waarna zij met haar man en dochter in 1994 weer terugkeerden naar Curaçao. In beide landen heeft zij 10 solo en 33 groepsexposities in de Beeldende Kunst gehouden. Daarin heeft zij diverse eerste prijzen gewonnen. Ook schreef Martie honderden dikke brieven aan familie en vrienden in haar geboorteland, zowel brieven als essays. Zij is tevens bekend om haar ingezonden stukken in de lokale krant en een wekelijkse bijdrage in de bijlage daarvan.

Er bestaat nog een ander artikel op deze website geschreven door Martie Genger, zie ‘Door het bos de boom niet meer zien.

Reactie van de dichteres:

Bedankt dat je die moeite hebt genomen mijn gedicht te plaatsen op jullie site. Eenmaal een zieleherder, altijd een zieleherder toch? Bij jou klopt niemand aan in het luchtledige. Dat doet mij goed na zolang te zijn weggeweest uit het Algemeen Beschaafde. Misschien door de contradictie tussen Nederland (van toen) en het zuidelijk halfrond ik in die 44 jaar strijdlustiger ben dan wanneer ik… en hier komt nog een gedichtje…(geïnspireerd op de Gelijkenis van de twee zoons die alle drie een erfenis te besteden hadden).

was ik destijds niet weggegaan

maar blijvend in mijn straatje,

het stoepje schrobbend

de ramen kuisend

en helder op mijn baadje

zo zal ik op een dag

aan het einde van mijn dagen

steeds wonend in dat straatje

de oogst van een heel leven lang

aflezen aan mijn ramen kuis

en aan mijn helder baadje

Martie Genger

Share

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *