Terzijde


Zuchten

Stefanus is gevangen genomen en voor de Hoge Raad geleid om verhoord te worden. Nu verdedigt hij zich. Hij wijst op de roeping van Abraham, de onderdrukking van Gods volk in Egypte, de ontmoeting van Mozes met de Heer in het brandende braambos. Toen zei God: “Ik heb hun zuchten gehoord”.


Stefanus

Stefanus was de eerste diaken, maar tegelijkertijd ook een geweldige prediker, en hij werd de eerste martelaar van de Kerk. Hij was een man “vol genade en kracht”. Vol van geloof, en daardoor vol van kracht! Geloofskracht. Het geloof immers vermag alle dingen. Geloof en kracht horen bij elkaar, kracht komt voort uit het geloof.


Het wassende Woord

In het boek “Handelingen der apostelen” beschrijft Lucas de eerste tekenen van de nieuw aangebroken heilstijd van God. Die tekenen waren er overvloedig en zij spraken voor zichzelf. Ja, het Woord van God wies… Dat was zichtbaar in de wonderen en de geweldige toeloop van mensen, die tot het geloof kwamen. Daar was zelfs “een talrijke schare van de priesters” onder….


De eerste gemeente

Pinksteren hoort nog maar pas tot het verleden of de vervolging begint. De tegenstand wordt al feller, de Gemeente wordt aan alle kanten bedreigd. En wat doet de Gemeente dan?


Een andere trooster

Het is Pinksteren geweest. We herdachten de uitstorting van de Heilige Geest. Een historisch gebeuren, verleden tijd. Maar is het ook tegenwoordige tijd? Is het ook iets, wat te maken heeft met óns leven hier en nú ?


Wind en vuur

Wind en vuur, dat zijn twee tekenen, die de komst van de Heilige Geest begeleiden. Zij willen ook duidelijk maken, wat de Heilige Geest is en doet.


Wachten op de belofte van de Vader

“En terwijl Hij met hen aanzat, gebood Hij hun Jeruzalem niet te verlaten, maar te blijven wachten op de belofte van de Vader, die gij (zei Hij) van Mij gehoord hebt”.


Ik hef mijn ogen op tot U

Psalm 123 verplaatst ons in een tijd, waarin het volk Israël in heel moeilijke omstandigheden verkeerde. Het waren met recht “donkere tijden”. Het volk was zijn vrijheid kwijt en werd bovendien hard onderdrukt. Wij hebben zulke tijden ook wel gekend. Vorige week stonden we daar nog bij stil, toen we de oorlogsslachtoffers van de laatste ‘grote’ oorlog herdachten.


Van krijgsbanier tot kruisbanier

Het leven is soms één strijd, gevoerd op verschillende fronten. Eén grote worsteling, waarbij je ’t hoofd nauwelijks boven water kunt houden. Wat kost het soms een moeite om staande te blijven, om je krijgsbanier hoog te houden!


De Kartuizers

In de franse Alpen bij Grenoble licht het dal van de Chartreuse, te midden van een bergketen, die ook Chartreuse wordt genoemd. Daar diep in het dal ligt een groot klooster: la grande Chartreuse. Van dit woord “Chartreuse” komt ons “Kartuizer”. De monniken van dit klooster woorden dan ook “Kartuizers” genoemd…


Zomer en winter

Na die hete dagen van vorige week en de zachte winter, die we gehad hebben, vraag je je onwillekeurig af: Hebben we eigenlijk nog wel een zomer en een winter? De klimatologen hebben het er ook moeilijk mee, ze spreken van de effecten van de opwarming van de aarde door de CO2 uitstoot. Ondertussen vragen de akkerbouwers zich af, wanneer ze zaaien moeten en of het gezaaide bij al die droogte nog wel opkomen zal.


Het groene en het dorre hout

“En Jezus wendde Zich tot haar en zeide: Dochters te Jeruzalem, weent niet over Mij, maar weent over u zelf en over uw kinderen, want zie, er komen dagen, waarop men zeggen zal: Zalig de onvruchtbaren, en de schoot, die niet heeft gebaard, en de borsten, die niet hebben gezoogd. Dan zal men beginnen te zeggen  tot de bergen: Valt op ons, en tot de heuvelen: Bedekt ons. Want indien zij dit doen aan het groene hout, wat zal met het dorre geschieden?”


De Heer is waarlijk opgestaan

Hij is opgestaan uit de dood. Hij is lévend geworden. Zie, Hij die dood was, Hij lééft! De Heer is waarlijk opgestaan. Hij is opgestaan uit Zijn graf, waarlijk, echt waar. In vele toonaarden wordt hetzelfde verwoord en bezongen. Pasen is het feest van een leeg graf!


Kruiswoorden

Zowel het Evangelie van Mattheüs als dat van Marcus vermelden één en hetzelfde laatste woord van Jezus aan het kruis: “Eli, Eli, lama sabachtani“. Ik ben daar ook uitvoerig op ingegaan in de preek “de stille week”. Maar er zijn nog meer kruiswoorden. Lukas heeft er nog drie en ook Johannes heeft er drie. Ze zijn allemaal verschillend. Zó krijgen we dus zeven kruiswoorden. Is dat toevallig? Of moest het zeven zijn, omdat zeven een heilig getal is?


Pasen voorbijgaan en voorgaan

Pasen is het oudste christelijke feest! “Pasen” komt van het Hebreeuwse “Pesach”, dat “voorbijgaan” betekent. Het herinnert aan het voorbijgaan van de doodsengel in de nacht van de uittocht uit Egypte. De engel ging voorbij aan de huizen, waar het bloed van een geslacht lam aan de deurposten gestreken was.


Lijden in de Lijdenstijd

In de kerkelijke Lijdenstijd worden we elk jaar weer geconfronteerd met de vraag naar het lijden. Waarom is er zo veel lijden? Wat is de zin er van? Met veel dingen komen we tegenwoordig klaar. De wetenschap staat voor niets. Maar het lijden, en de uiterste consequenties daarvan zoals dood en ziekte, blijft een probleem, waar we nog steeds grote moeite mee hebben. Wij hebben er eigenlijk geen woorden voor en weten er geen antwoord op.


Lijdenstijd

We zitten nu midden in de Lijdenstijd. Dat is een oeroude traditie. Dat het lijden van Christus herdacht wordt, 7 weken lang. Het getal 7 is niet zo maar genomen. Het is een heilig getal, het staat voor de volheid. Het geeft als ’t ware aan, hoe volledig Jezus Zijn lijden volbracht heeft tot aan het kruis toe, toen Hij zei: Het is volbracht.


Het stof van de dood

Psalm 22 is wel eens de Messiaanse lijdenspsalm genoemd. Veel dingen in die psalm spreken als ’t ware over het lijden van Christus. De Heiland Zelf heeft de psalm ook aangehaald aan het kruis: “Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?” De psalm spreekt over het stof van de dood: “In het stof van de dood legt Gij mij neer.” Ook daarin kunnen we een verwijzing zien naar wat er met Jezus gebeurd is: Hij is neergelegd in het stof der aarde, maar ook daaruit opgestaan als overwinnaar over de dood!


Lijdenstijd – Gave en opgave

Opnieuw gaan we deze zondag de Lijdenstijd in het kerkelijk jaar binnen. We worden er binnen geroepen. De Heer roept ons Zelf. Maar bij het binnen treden wordt de Lijdenstijd ook een gave en opgave tegelijk. Ga pas, als de roepstem van de Heer sterker wordt dan je – o zo begrijpelijke – weerstand tegen het lijden. Het kruis van Christus heeft immers niets aantrekkelijks. Het is niets natuurlijks. Wie wil dat nou?


Volgen

Vorige week hadden we ’t over het geloof naar aanleiding van. Johannes 6, 65: “Niemand kan tot Mij komen, tenzij het hem van de Vader gegeven is.” Ik heb toen gezegd, dat geloven een gave is, maar ook een opgave, een levenshouding, berustend op je keuze voor God, omdat je vertrouwen in Hem hebt. Op dit laatste komt het ook aan in de tekst van vandaag: “Ik zal U volgen, waar Gij ook heengaat.”


Wat is geloven eigenlijk?

Er wordt wel eens gevraagd: “Moet je daar nu een bepaalde aanleg voor hebben of een bepaald gevoel om te kunnen geloven? Want de één gelooft “zo maar” en bij een ander krijg je het geloof er met geen geweld in!”


Vergeet niet één van Zijn weldaden

Staande voor het ontslag uit het verpleeghuis, moet ik denken aan deze waarschuwing van de Psalmdichter. We zijn immers zo gauw geneigd te vergeten! Al de weldaden, die we in ons leven ontvangen mochten en nóg ontvangen mogen en ontvangen zullen.


Uit de diepte

Een gebed uit de diepte. Misschien heeft u het ook wel eens gebeden. Je kunt soms zo in de diepte zijn, in de put zitten, dat alles om je heen donker wordt. Wat anders kun je dan nog doen dan roepen tot God? “Uit de diepte roep ik tot U, o Here”. Of Hij mij wil horen? Of Hij mij kàn helpen?


Het nieuwe jaar

Wij gaan een nieuw jaar in. Wat zal het ons brengen? Aan voor- en tegenspoed, aan liefde en haat, aan geloof en ongeloof? Dat vraag je je onwillekeurig af. Menselijkerwijs is de toekomst ook allesbehalve zeker!


Het teken van kerst

De profeet Jesaja verkondigde, dat er een jongetje met een speciale naam geboren zou worden en dat dit een teken was voor koning Achaz (Jesaja 7 vers 14). “Immanuël” heette die jongen. En telkens als Achaz later deze jongen zou tegenkomen in de straten van Jeruzalem, zou hij herinnerd worden aan de belofte van de profeet.


Een teken

Zie, een jonge vrouw wordt zwanger en krijgt een zoon en zij zal hem Immanuël (God is met ons) noemen.” Wat is dat nu voor een teken? Een jongetje met een speciale naam?


Een levende hoop

We staan aan het begin van de Adventstijd en de apostel Petrus richt zich tot ons met zijn woord: “God heeft ons doen wedergeboren worden tot een levende hoop!”


Einde van het kerkelijk jaar

De Apostolische Geloofsbelijdenis eindigt met de wederopstanding van het vlees (=het lichaam) en het eeuwige leven. Dit kan ook het thema zijn van de laatste zondag van het kerkelijk jaar, vlak voordat wij Advent binnen gaan. Die zondag wordt ook wel “dodenzondag” genoemd, omdat dan over de dood en de opstanding gesproken wordt en de gestorvenen van het afgelopen jaar herdacht worden.


Toevlucht en sterkte

“God is ons een toevlucht en een sterkte, Ten zeerste bevonden een hulp in benauwdheden”. Psalm 46: 2


Rentmeester

“Dient elkaar een ieder naar de genadegave, die hij ontvangen heeft, als goede rentmeesters over de velerlei genade van God”. Wat bedoelt de apostel met dit woord?


Vergeten

Wat is het lastig, wanneer je vergeetachtig bent geworden! Oudere mensen hebben er dikwijls veel moeite mee, dat zij zo van alles vergeten. Je weet dat je iemand kent en zelfs vaak ontmoet hebt en toch kun je maar niet op zijn of haar naam komen.


De legende van Sint Nicolaas

Sint Nicolaas is een Oosterse Heilige, geboren in Patera. Onder de regering van Constantijn de Grote was hij bisschop van Myra, een destijds beroemde zeehaven in Klein Azië. Hij was zeer rijk en deed heel veel goed. De wonderen, die hem na zijn dood worden toegeschreven, zijn talrijk. Men moet natuurlijk rekening houden met de eeuw waarin hij leefde, tussen het einde van de derde en het midden van de vierde eeuw, om het geloof in deze wonderen te verklaren.


God is mijn rots

Elke woning heeft iets eigens. Je voelt je er thuis of soms ook niet. Het kan er heel gezellig zijn, maar soms voelt een huis koud aan. Een woning is een ‘thuis’ voor de bewoners. En dat is veel meer dan de ruimte, die men bewoont. Een woning geeft geborgenheid, daar kun je je zelf zijn, daar wordt je ook door de anderen opgevangen. Speciaal door je levenspartner. En als deze komt weg te vallen, dan is het huis ‘leeg’. Elke weduwe en weduwnaar kent dit gevoel uit bittere ervaring. Het kost wat om alleen-zijnde van je woning toch weer een ‘thuis’ te maken.


De aanraking

“De aanraking”, zo  luidt de titel van een boekje, dat al weer zo’n twintig jaar geleden geschreven werd door Laura Reedijk-Boersma, Laatst kreeg ik een mailtje over hetzelfde onderwerp: aanraking. Een mevrouw vroeg zich af hoe ver je daarbij gaan kunt zonder intiem te worden. Wij nuchtere Hollanders hebben daar wat moeite mee. Het heeft ook te maken met je emoties. Die tonen we liever niet. Ons is altijd geleerd, dat je flink moet zijn.


Ik ben de weg, de waarheid en het leven

Thomas vraagt in Joh. 14 1-14 aan Jezus: “Heer, wij weten niet waar Gij heen gaat, hoe weten wij dan de weg?” Thomas is een twijfelaar, onzeker over God…


Heer, ik wil Uw liefde loven

Ziek zijn is o zo moeilijk. In een verpleegtehuis terecht komen is haast onverdraaglijk. Je man of vrouw, je vader of moeder daar naar toe moeten brengen is een groot verdriet. Afhankelijk te worden van anderen, je als onvolledig te moeten voelen, iemand die eigenlijk niet meer meetelt…


Geloof in de Here Jezus Christus

“Geloof in de Here Jezus Christus en gij zult behouden worden!” Dat zou ik best graag willen, u niet? Maar kan ik dat ook? Het lijkt soms zo onmogelijk: geloven, alsof je loodrecht een steile berg moet beklimmen.


Prinsjesdag

We hebben in de afgelopen week weer Prinsjesdag gehad. Gelukkig was het mooi weer en straalde ons de gouden koets met kleurrijke begeleiding in alle glorie tegen. Hoe komen we eigenlijk aan die naam “Prinsjesdag”?


Eeuwig leven reeds nu en hier

Het Johannes Evangelie is verschillend van de drie andere Evangeliën die Synoptici genoemd worden (die je “samen” kunt kijken, omdat ze qua indeling en woordgebruik veel op elkaar lijken). Johannes legt de accenten net even anders dan Matteüs, Marcus en Lucas het doen. Zo ook met het leven ná de dood, het eeuwige leven.


Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinaars

De apostel beschrijft in de Romeinenbrief zijn leven met Christus. Die brief wordt ook wel Paulus’ testament genoemd. Hij houdt de mensen voor, dat zij moeten leven uit de liefde van Christus, zoals hij zelf dat ook gedaan heeft.

“Wie (wat) zal ons scheiden van de liefde van Christus?”


Ds. Budding

We verplaatsen ons naar de tijd van de Afscheiding. Tegenover elkaar stonden de gevestigde Hervormde Kerk met zijn mildere opvatting van leer, tucht en belijdenis, en de kerkelijke reglementen die streng moesten worden nageleefd, en de velen in den lande, vaak verenigd in conventikelkringen, die een strenge gebondenheid aan de leer en tucht der vaderen voorstonden.


De genade van de Here Jezus zij met U

Genade is een groot woord, een geweldige zaak, een belevenis die voor ons mensen bijna ongrijpbaar is, waarvoor dan ook woorden te kort schieten. Je krijgt het “zo maar”, je kunt het niet kopen. En toch staat en valt daarmee alles in ons leven.


En Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen

Wat is dat toch een prachtig boek, dat laatste boek van de Bijbel. En zeker de laatste twee hoofdstukken zijn vol diepe troost. Eigenlijk kennen we die veel te weinig. Anders zouden we er veel geruster op zijn, op de zin van ons leven en hoe het met ons leven afloopt.


Een blik in de toekomst

Het laatste boek van de Bijbel -Openbaring van Johannes- schenkt ons een blik in de toekomst. In een visioen zag hij Gods Rijk op aarde komen en de gelovigen daarin binnengaan. Het boek begint met 7 brieven, elk gericht tot één van de Gemeenten in Klein-Azië. Iedere brief eindigt met een belofte.


Bezorgd

Wie is dat tegenwoordig niet? De tijd is er ook naar. Bezorgd voor de vrede, bezorgd voor de economie. Bezorgd voor de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen, bezorgd voor je gezondheid en gaat u zó maar door! Ook in Paulus’ tijd hadden de mensen grote zorgen.


Ik hef mijn ogen op tot U

Dit is een bekende zin uit psalm 123. Goed om daar eens bij stil te staan,zeker als je wat ouder geworden bent.  Onze (levens) reis gaat door, net als indertijd bij Israël. De psalm verplaatst ons naar een tijd, die heel moeilijk was voor Israël. Het volk was zijn vrijheid kwijt en werd bovendien verdrukt. Geen wonder, dat de mensen roepen tot God! “Zie, ik hef mijn ogen op tot U”.


En het woord Gods wies

Wat is dat nu voor een raar woord ‘wies’? Het komt van ‘wassen’. En dat weer heeft niets met schoonmaken te maken. Het is het ouderwetse woord voor ‘groeien’. Zoals wij nu nog spreken van ‘gewas’. Als het Woord van God ‘wies’, dan zat er dus groei in!


Ben jij ook een Christen?

Dat was een interessant gesprek, toen in Caesarea, tussen de Romeinse stadhouder Festus, de Joodse koning Agrippa en de christelijke apostel Paulus. Caesarea was indertijd de havenstad van Israël, waar ook veel Romeinen woonden. Lukas, die het boek van de Handelingen der Apostelen geschreven heeft, voert ons naar de grote gehoorzaal in het paleis van de stadhouder. Daar is ook de Joodse koning Herodes Agrippa II aanwezig. Zij bespreken met elkaar het “moeilijke geval Paulus”. Wat moeten ze met hem?


Van achteren en van voren

Er is een liedje van: “Van voren naar achteren…” Het wordt wel gezongen als er feest is. Mensen houden elkaar dan vast en gaan naar voren en naar achteren en weer terug. Of dat ook al bestond toen de dichter van Psalm 139 schreef: “Gij omgeeft mij van achteren en van voren en Gij legt Uw hand op mij”?


Net als de wind

Een vaag en schimmig feest is dat Pinksteren! Veel Christenen weten er niets mee te beginnen. Laat staan, dat ‘anderen’ er iets van begrijpen. Wat heeft Jezus Zelf er van gezegd, van die Geest?


Pleitbezorger

Christus is naar de hemel opgevaren en heeft ons Zijn zegen achter gelaten en daarbij de Heilige Geest beloofd. Daar moeten we zeker om bidden! Denk aan de tekst “Bidt en u zult ontvangen!” Daarom heet de zondag tussen Hemelvaartsdag en Pinksteren ook ‘Exaudi’, dat betekent “Hoor, verhoor”. O God, verhoor ons gebed om de Heilige Geest!


Niet meer bedroefd

Het valt niet mee om altijd blij te zijn. Soms ben je wat somber gestemd en lusteloos, zonder eigenlijk te weten waar het van komt. Het overvalt je gewoon. Angst? Tegen de dingen opzien? Wat gaat er niet allemaal in een mens om?


Waar blijft de tijd?

Menigeen verzucht: “Waar blijft de tijd?”Zo heb je Pasen gehad en ben je al weer bijna bij Hemelvaart en Pinksteren aangeland. Het verschijnsel “tijd” heeft de mensen altijd al bezig gehouden. Je zou zelfs kunnen spreken van een soort “oer-beleven” van de tijd. Het is een ervaring van de mens van alle tijden, dat de tijd vergaat. Iedereen weet, dat het ogenblik, dat hij nu beleeft, er straks niet meer zal zijn, ja nooit meer zal terugkeren. Elk moment is uniek!


Bevrijding

Deze dagen staan in het teken van de bevrijding, nu al weer 61 jaar geleden. Veel is er over gezegd. In het bijzonder ook stond de vraag centraal: wat het ons uiteindelijk gebracht heeft. We hoeven in de Bijbel niet lang te zoeken naar soortgelijke gebeurtenissen en gevoelens.


Lammeren en schapen

Je ziet ze weer in de wei. In ons polderlandschap zelfs bij honderden tegelijk. Zelfs vlak bij ons, in het midden van Barendrecht: witte, zwarte en gespikkelde lammetjes! Het is steeds weer fascinerend om te zien hoe die pas geboren dieren het leven tegemoet huppelen.


Na pasen

Na Pasen ziet de wereld er anders uit. Zo mogen we ’t in elk geval beleven. Alles heeft nieuw licht gekregen: het licht van Pasen!


Op weg naar pasen

Veel mensen verheugen zich op Pasen, omdat er vrije dagen zijn en het lenteweer ons toelacht. Duizenden trekken er dan op uit, de ontluikende natuur in. Massa’s toeristen bezoeken dan ons land om de bollenvelden te bewonderen en naar Keukenhof te gaan.


Geen tranen meer

Soms kan het verdriet zo groot zijn, dat een mens geen tranen meer heeft. “Huil nu maar uit, doe ’t maar gerust… Nee, ik kán niet meer, kon ik nog maar huilen!”

Op het einde van de Bijbel, in Openbaring 21, ontmoeten we ook huilende mensen. De Bijbel is levensecht en tekent ons de mens zoals hij is, met al zijn emoties. Ook verdriet hoort bij het leven, helaas. Huilende mensen, een wereld vol tranen… Maar diezelfde Bijbel tekent ons ook nog een andere werkelijkheid, een visioen, een openbaring: dat God naar die huilende mensen toekomt en de tranen van hun ogen afwist.


Pasen

“Via crucis via lucis”

De weg van het kruis is de weg van het licht! Zo luidt een oud gezegde. Het wordt vaak in verband gebracht met Pasen. Maar ook met het persoonlijke leven. Een mooi gezegde. Toch kan een mens daar moeite mee hebben! Veel oude mensen zullen het echter bevestigen: Ja, zo is het, zó heb ik het zelf ook ervaren, door veel pijn en lijden heen heeft God mij geholpen. Ja, de weg van het kruis, de weg van het licht! Door lijden tot heerlijkheid, door duisternis tot licht.


Luisteren leren

Een mens kan spreken en luisteren en antwoorden. Toch doet hij dat niet altijd. Gesproken wordt er veel, maar niet altijd de juiste woorden. Antwoorden worden er ook genoeg gegeven, maar niet altijd zijn zij welgemeend en oprecht. Luisteren echter komt bij mensen heel weinig voor. Blijkbaar moet je dat leren. Dat hoor je dan ook wel eens zeggen: “Leer nou toch eens te luisteren!”


Mensen in het licht

In de kerk, waar ik zondag de dienst mag leiden, hebben ze in de lijdenstijd een project. Ze zijn begonnen met de eerste drie scheppingsdagen, daarna de vierde tot de zesde scheppingsdag. Vervolgens het paradijs, de eerste zonde, Kaïn en Abel, Jezus kondigt Zijn lijden en sterven aan, het sterven en de begrafenis van Jezus en tenslotte Pasen: de opstanding van Jezus. De volgende zondag staat dus in het teken van het paradijs, met het thema: Mensen in het licht.


Lijdenstijd

Droefheid en blijdschap. De lente komt er aan, al is het ook nog met veel regen en sneeuw en stormwind. De dagen lengen en overal om ons heen zien we de natuur ontkiemen: zij gaat de weg van duisternis naar licht, van dood naar leven. Zo herdenkt de kerk in deze dagen de gang van onze Heer Jezus Christus van lijden en dood naar opstanding en nieuw leven. Na de diepste neergang in de lijdenstijd komt de stralende verhoging met Pasen. Het is goed om daar veertig dagen per jaar bij stil te staan.


De actualiteit van het Evangelie

Zo’n preek als “Bij de mensen is dit onmogelijk…“, wat moeten we daar nu mee? De situatie van de rijke jongeling en zijn vraag aan Jezus zijn heel actueel. We spreken de laatste tijd weer veel over “de arme kant van Nederland”. Rijkdom is blijkbaar een probleem en armoede nog meer! En het verschil tussen rijk en arm wordt steeds groter en  schrijnender. Hier in Nederland is dat al zo, laat staan elders in de wereld.


Barmhartigheid, vrede en liefde

Het kleinste boek van de Bijbel, Judas, slechts één hoofdstuk, begint met een drietal woorden die de Bijbellezer niet onbekend zijn. Eerst is daar barmhartigheid, dat is Gods trouw, waarmee Hij voor ons opkomt in onze nood. Als God onze nood ziet, denkt Hij niet: dat heb je er nu van, dat heb je je zelf aangedaan, eigen schuld, red je dan ook maar zelf. Nee, zó zouden mensen denken, maar –gelukkig- God niet.


Wees getroost

Vader en God van alle troost,
Verleen ons door Uw heilig Woord en Uw Geest,
Een vast, opgewekt en dankbaar geloof,
Opdat wij deze en alle nood,
Zalig kunnen overwinnen.
Laat ons eindelijk proeven en ervaren,
Dat het de waarheid is,
Wanneer Uw lieve Zoon Christus Zelf spreekt:
“Wees getroost, Ik heb de wereld overwonnen.”


Uw wil geschiede

Wij hebben wat moeite met de wil van God. Die is soms raadselachtig, vinden wij. Meestal denken we er ook pas aan op hoogtepunten en vooral dieptepunten van  ons leven.


Lijden aan een verlies

Veel mensen lijden aan een verlies. Dat is best heftig. Het kan je hele leven bepalen.


Levende stenen

De apostel Petrus schrijft aan ons dat Jezus Christus de hoeksteen is waar alles op rust. Iedereen die wel eens met kinderen of kleinkinderen Lego gespeeld heeft…


Bij een nieuw jaar

Here, Gij zijt ons een Toevlucht geweest van geslacht tot geslacht… Leer ons zo onze dagen tellen, dat wij een wijs hart bekomen!”   (Psalm 90)

Wij zijn het nieuwe jaar ingegaan met een bede op onze lippen, met een toekomst voor onszelf, onze kinderen en kleinkinderen voor ogen. “Here, Gij zijt ons een Toevlucht geweest van geslacht tot geslacht.” Dat was de belijdenis van Mozes, dat mag ook onze belijdenis zijn met het oog op onze toekomst. Zoals de Here een toevlucht geweest is in ons leven, zo zal Hij het ook straks zijn in het toekomstige leven. Zonder die toevlucht zou ons leven alleen maar doelloos zijn, een zwerftocht, we zouden nergens echt thuis zijn. Toch hebben we een woning nodig, anders staan we weerloos in het leven. Wie geen thuis heeft is een zwerver en staat alleen in het lege donker. Mozes kende dat maar al te goed, die vergankelijkheid en verlorenheid van het leven. “Wie kent de sterkte van Gods toorn en de kracht van Gods verborgenheid?”


Kerstmis, geboortedag van de hoop!

Het Kerstgebeuren is geen sprookje! Wij kunnen een landkaart nemen en zeggen: Kijk, daar ligt Bethlehem waar Hij is geboren. We kunnen oude annalen opslaan en daar lezen dat keizer Augustus bevolen had een volkstelling te houden en dat die volkstelling plaatsvond voordat Quirinius landvoogd van Syrië was. Allemaal waar gebeurd en na te trekken.

Nee, Kerstmis is geen fantasieverhaal, geen sprookje! Het tijdperk van koning Herodes en keizer Augustus en landvoogd Quirinius behoort werkelijk tot de geschiedenis. Zou dat niet het wonder van Kerstmis zijn, dat het ECHT gebeurd is?


Pastoraat op internet

Nu veel mensen niet meer zo direct de weg naar een kerk kunnen vinden, is het zinnig om via andere wegen mensen in aanraking met het Evangelie te brengen. Dat kan bijvoorbeeld via de dagelijkse krant. Alleen, welke krant schrijft er nog over het Evangelie? Vroeger was dat Trouw, een krant die veel gelezen werd om z’n inhoudelijke berichtgeving. Maar tegenwoordig moet je ook in deze krant (misschien wel de beste van Nederland??) naar een stukje evangelische verdieping zoeken. Ik lees…


Wie weet ?

De preek “Wie weet?” heeft een actueel onderwerp: Gods leiding in de wereld en ook in ons persoonlijke leven. Veel mensen maken zich niet meer zo druk om de wereld en hun eigen bestaan. Dat helpt toch niets, zeggen ze. Het komt toch zoals het komt. Je moet je er maar bij neerleggen. ‘Berusten’ noemen ze dat. Je kunt boffen of pech hebben, daar kunnen we toch niets aan doen. Zo is het  nu eenmaal. De Fransman zegt: “c’est la vie!”


Jezus en de Wet II

Allereerst heeft Jezus het oorspronkelijke karakter van de Wet als ‘aanwijzing’ hersteld. In de Bergrede stelt Hij het ethische ideaal zo hoog, dat niemand er aan kan beantwoorden. “Als iemand u op de rechterwang slaat, keer hem dan ook de andere toe.” Wie speelt dat klaar?


Jezus en de Wet

Tegen al deze mistoestanden (het formalisme van de uitleg van de Wet), die geleidelijk aan gegroeid waren, is Jezus in verzet gekomen. Hij werd daarbij allereerst gedreven door…