Meer persoonlijk


Nierpatiëntenweek

Voor nierpatiënten geldt het adagio “geen of heel weinig zout”. Dat weet iedereen. Maar dat er ook een andere “must” is, waar men zich aan te houden heeft, wordt wel eens vergeten: eiwitten! Eiwitrijk voedsel is van groot belang!


55 jaar in lief en leed verbonden

Op zondag 19 april waren we 55 jaar getrouwd! Wat en tijd, wat een belevenissen, wat een rijkdom aan ervaringen, lief en leed! We zijn er heel dankbaar voor en kunnen oprecht zeggen: “DANK, DANK GOD, VOOR DIE GENADE!”


Jubileum reuma

Het is dit jaar 35 jaar geleden, dat de reuma zich bij mij aandiende. Dat is dus 7 keer 5! Het zevende kroonjaar! Echt  wel iets om even bij stil te staan, is ’t niet?


Man met hoed

De eerste winkel, die we tegen kwamen, was er een van hoeden en petten. Dat trof, want we hadden al lang in Rotterdam naar een nieuwe hoed voor mij uitgekeken, maar niet gevonden. Of ze waren te klein of niet mooi genoeg! Maar hier was een overvloed in maten en kleuren en vormen!


Met vakantie: Dubbel pech

Toen we uit Barendrecht vertrokken, op vrijdag 10 juli, had ik al koude rillingen. Aangekomen in ons huis(je) te Eerbeek, kroop ik gelijk onder de deken. De volgende ochtend bleek de oorzaak van mijn ziek voelen: wondroos. Mijn linker arm was vuurrood. Omdat we toch ’s middags naar het ziekenhuis moesten voor de dialyse, heb ik verder geen actie ondernomen.


In memoriam Toos, Leen, Wil en Jan

Kennelijk is het leven, ook die van een goede buurtgemeenschap, niet eeuwig. Of het moest zijn, dat we gaan van duisternis naar eindlijk eeuwig licht…


De snoepjes die geen snoepjes waren

Dat moesten wel heel oude snoepjes zijn, want zij waren verhard en smaakten heel vies, zelfs een beetje bitter. Ik beet ze doormidden, zoals ik meestal doe, en heb de harde schil toen maar uitgespuugd.


pastoralekroes.nl jubilieert

Het is jaren geleden begonnen, maar nu komen er elke week duizenden mensen op deze site. In de zomer de helft en met Pasen het dubbele!!


Weer thuis

Vier doktoren keken dagelijks naar me. Vele lieve zusters hebben me verzorgd en letterlijk opgetild uit bed, want ik kon niets meer, niet (op)staan, geen stap lopen, mijn handen en polsen waren krachteloos, en ook het spreken ging niet meer. Met handspoelingen in de buik, 4 keer per dag, hebben ze geprobeerd het vocht er uit te krijgen. En nu, na bijna drie weken ben ik weer thuis gekomen.


Een huwelijk met een gouden randje

Maandag 19 april zijn we vijftig jaar getrouwd! Vijftig jaren huwelijk is een heel lange tijd. Je had nooit kunnen denken, dat je zo iets nog mee mag maken. Het is in al die jaren ook niet altijd zo gelopen, als je gewenst of gedacht had. Wie had kunnen denken, dat je via Dongen naar Geleen en dan naar Waalwijk, Haarlem, Goes, Wilhelminadorp en Barendrecht zou gaan?


Bach-marathon

Wat vond u van de Bach-marathon op Classic FM? Wat een geweldig programma! De hele dag Bach! Wat zullen Maarten ’t Hart en Paul Witteman en Ronald Plasterk en al die andere minder bekende Nederlanders vandaag genoten hebben!


Nieuw leven voor een oude hobby

Het mooie van postzegels is, dat zij een neerslag vormen van de geschiedenis. En die geschiedenis deel ik met mijn 75 jaar grotendeels. Zo pak je er ook weer geschiedenisboeken bij of je gaat zoeken op internet. Ja, zo blijft een mens aan de gang. Dan is ie goed bezig!


Computer crash

Computer stuk, grote schrik, ik zou juist een mooie preek oversturen naar mijn webmaster, maar nee hoor, ook voor een geestelijk woord kwam hij niet opnieuw tot leven…


Dialyse-perikelen

Na de vier weken ziekenhuis ben ik drie weken thuis geweest om te herstellen. Toen vond men het vorige week nodig maar weer eens aan de dialyse te beginnen. Ik ben toen een paar dagen in het ziekenhuis geweest om “proef te draaien”. Dat ging allemaal goed en toen hebben ze de installatie thuis aangelegd en kon ik dus ‘s-nachts thuis dialyseren.  Het mobiele team van het ziekenhuis stond ons hierin bij…


Eindelijk weer thuis

Na  precies vier weken in het ziekenhuis gelegen te hebben, ben ik maandag 25 januari 2010 weer thuis gekomen…


Mijn laatste dienst

Op donderdag 10 september werd er aan de voordeur gebeld en een prachtige bos bloemen werd overhandigd. Op het kaartje stond, dat het kwam van de Protestantse Gemeente in Kloetinge, met hartelijke groeten en een beterschapwens voor mijn gezondheid. Wij werden er stil van, mijn vrouw en ik. Het is zo’n geweldig mooie bos met kleurrijke bloemen, dat in één klap de hele kamer werd opgefleurd.


In memoriam René Vermeire

…Wij leerden René kennen in Zwolle, waar hij na zijn pensionering was neergestreken. Met schoonzus Ans heeft hij vele reisjes met de touringcar mogen maken, overal heen. Jaren achtereen zijn zij gaan langlaufen in het besneeuwde Oostenrijk.  Dat was zijn lust en zijn leven! Hij was een echte levensgenieter, een blijleven. Hij straalde van nature gezelligheid uit en maakte met iedereen snel contact.


Herinneringen aan een oude vriend

God is voor mijn oude vriend Jo ook zo’n herder geweest, en daarom had Jo -denk ik- ook iets van een herder. Altijd zorgend. God heeft hem door duistere dalen heengeholpen. En God heeft voor hem de tafel aangericht. En zo kon ook Jo altijd gastvrij uitdelen. Hoeveel kopjes koffie zal hij niet hebben geschonken en hoeveel glaasjes zal hij niet hebben gevuld, tot aan de rand, want -zo zei hij- het bovenste is ook betaald…


Bericht van Ds. Kroes

Op de laatste dag van onze vakantie in het Zwart Woud kreeg ik het zo benauwd, dat de Notarzt er aan te pas moest komen en ik stante pede werd opgenomen in het ziekenhuis te Waldshut, op de grens van Zwitserland. Ik bleek een veel te hoge bloeddruk te hebben en veel vocht achter de longen. De dokter sprak van “onbalans” van het hart…


Met de Maltezers dwars door Europa

We waren tegen half tien uit Waldshut vertrokken en kwamen om half negen ’s avonds in Rotterdam aan. Wat een tocht! En dat alsmaar liggend op een smalle brancard in een ambulance! Gelukkig waren de ambulanciers aardige en spraakzame mensen: Martin en Dorothea. Zo kwam ik ook veel te weten over de Maltezers, die we eigenlijk in Nederland niet zo kennen.


Juffrouw de Ridder

Het leven van juffrouw de Ridder bestond uit zitten en denken en af en toe een beetje praten. Haar handen lagen op een plankje, dat bevestigd was op de rolstoel. Haar hoofd werd teruggehouden door een hoofdband. Toch was zij een persoonlijkheid, want zij keek je indringend aan en had een sterk spiritueel vermogen.


Herinnering aan Jakob Willemstein

De God van Jacob, de aartsvader, was en is ook de God van die andere Jakob, Jakob Willemstein, van wie wij vandaag afscheid nemen. In de hoogten en diepten van zijn leven heeft hij de trouw en vaderlijke zorg van zijn God mogen ervaren en uitspelen op het orgel van de kerk in Wilhelminadorp, zoals Simeon dat deed in zijn lofzang.


Bij het overlijden van onze oude kosteres

Op 14 januari 2009 is onze oude kosteres Greta van de Velde overleden. Zij is 97 jaar geworden. Wij bewaren vele goede herinneringen aan het kosterspaar van Wilhelminadorp. Hiervan mogen onderstaande artikelen, die ik nog vond in het archief, getuigen.


HARZlich willkommen

Wij waren 10 dagen in de Harz op vakantie, samen met twee zussen van mijn vrouw en een zwager. En we hebben het geweldig gehad. Met alle recht kun je spreken van “HARZlich willkommen”. Zulke aardige gastvrije mensen, en zo’n prachtige ongeschonden natuur, en zulk een stilte overal! “Das es so etwas noch gibt!”


Verjaren

Hoe ouder je wordt, hoe meer je aan bepaalde dingen gaat hechten. Natuurlijk moet je ook van heel veel afstand doen, want het is alles te veel, wat je in je leven bijeen vergaard hebt. Je kunt niet alles meenemen, als je kleiner wilt gaan wonen. Het kan een ballast worden.


De Kleine Duiker

We zijn vorige week op een mooie vroege lentedag met ons kleine manneke naar de kinderboerderij geweest. Wij, dat zijn mijn vrouw en ik; het kleine manneke, dat is onze jongste kleinzoon van vier jaar. Wij zeggen de kinderboerderij, maar eigenlijk is het veel meer dan dat. Het is een belevenis! Het is een landbouwmuseum in wording, waarin oude tijden herleven.


Terugkomst in Rijen

Van m’n studententijd had ik nog een Berini overgehouden, die bracht me het eerste jaar van Dongen naar Rijen. Vaak kwam ik pas in het holst van de nacht thuis, ik kon de bochten tellen. Na een jaar toen de Berini het begaf, was de kerkvoogdij zo goed me een nieuwe Sparta te geven. Dat was een hele uitgave! Gehuld in een lange leren jas snorde ik langs ’s Heren wegen in het Brabantse land.


Herinneringen aan een oude vriend

Soms wordt je getroffen door herinneringen aan mensen, die niet meer “onder ons” zijn, in levende lijve bedoelen we dan. Maar ze zijn eigenlijk nog wel “onder ons”. Ze blijven voortleven in onze herinnering. Dat heb ik nou met mijn oude vriend Kees van Dijk uit Waalwijk. Noem het een soort zielsverwantschap. Zoiets is sterker dan de dood!


Allemandiensten in Wilhelminadorp

Vanaf 1982 tot 1990, het jaar waarop ik afscheid nam, hebben we in het mooie kerkje van Wilhelminadorp zogenaamde Allemandiensten georganiseerd. De bedoeling was om daarmee ook mensen, die anders nooit kwamen, naar de kerk te krijgen.


De oliebol voorbij

Sinds ons huwelijk (en die mag al 47 jaar duren!) heeft Tilly elk jaar oliebollen en appelflappen gebakken. Vroeger deden we dat met goudrenetten, dat hoorde zo, Maar sinds we van de Jonagold zijn gaan houden, doen we het met die appel. We halen ze uit Zeeland, uit de streek waar we lang gewoond hebben, het is de lekkerste appel! Lekker zacht-zuur, prima voor de flappen. Wat zeg ik, flappen?


See

U heeft er misschien nog nooit van gehoord, toch is het de moeite waard! Het is namelijk een klein schilderachtig plaatsje in één van de mooiste streken van Oostenrijk. Het ligt helemaal aan de Westkant, in het Paznauntal, dat zich uitstrekt van Landeck de hoogte in tot de Bielerhöhe (2036 m), waarna het overgaat in het Montafondal en weer afzakt tot Bludenz.


Wilhelminadorp – 25 jaar geleden

Het kerkje in Wilhelminadorp ligt lieftallig verscholen tussen oude dennenbomen. Het nodigt uit om er eens binnen te gaan. U wordt begroet door koster Jan van der Velde, die reeds 37 jaar, en door zijn vrouw Greta, die al 53 jaar ter plaatse het kostersschap behartigen. Onder de welluidende tonen van organist J.Willemstein, reeds 31 jaar bij ons organist, treedt u dan het kerkje binnen…


Onze Huisgenoten – Nouschka, Willy en Tijgertje

…een andere kater, Tijger (nr.2) geheten, was een keer aangereden en meer dood dan levend naar huis gekomen. We hadden hem al de hele dag gemist, en toen opeens stond hij daar bij de hoek van het huis. Hij kon eigenlijk niet meer lopen en z’n tong hing half buiten z’n bekje, een vreselijk gezicht. Het was toen Hemelvaartsdag en onze eigen dierenarts had geen dienst. We moesten toen naar een paar dorpen verder op…


Onze Huisgenoten – Tijger

Behalve een hond hadden we ook al snel een poes. Het werd een rode kater. We noemden hem “Tijger”.  Toen we in Haarlem kwamen, hoorde één van de werkmensen, hoe de kinderen klaagden over hun poesje, dat in Waalwijk weggelopen was.


Onze Huisgenoten – Edgar

Laten we beginnen met de hond, hij heette EDGAR, omdat hij in een nestje geboren werd, waarvan de namen de stamboom met een E moesten  beginnen. Hij was een echte raspoedel, middenslag, afkomstig van de beroemde poedelkennel CURLFINCH, vroeger in Apeldoorn (Wenum) en nu in Laren (Gld).


Een lieve mond maakt het hart gezond

Na vier weken vertoefd te hebben in verpleeghuis “De Elf Ranken” in Barendrecht voel ik de behoefte om een woord van afscheid te schrijven. Scheiden doet lijden, zegt een oud spreekwoord. Maar scheiden van lijden geeft vreugde!


Eerste week in een verpleeghuis

Ik heb 18 jaar in een verpleeghuis gewerkt, als geestelijk verzorger in Ter Valcke te Goes. Je zou dus zeggen, dat je dan een verpleeghuis wel kent. Ja, de buitenkant, de organisatie, de problemen en ook de mensen. Maar toch is het heel anders, wanneer je er zelf in ligt!


Ervaringen in een verpleeghuis

Zoals mijn schoonzoon al geschreven heeft heb ik een heup gebroken. Zo maar. Zulke dingen gebeuren altijd “zo maar”. Je loopt de deur uit en struikelt over een opstaand steentje in het pad. Nou was dat lopen van mij meer een schuifelen en had ik natuurlijk een kruk moeten nemen. Maar ja, het gaat toch altijd goed?


Eltheto

Herinneringen aan Wilhelminadorp. Wat Sinterklaas in 1982 aan de vrouwenvereniging schreef.


Mannen en vrouwen gescheiden in de kerk

Ik heb u eerder verteld, hoe ik in mijn boekenkast twee boeken tegenkwam, die opnieuw mijn aandacht vroegen. Het eerste was een schitterend werk over de bouw van Franse gotische kathedralen. Het andere handelt over het protestantse kerkinterieur. Al lezend kreeg ik ook een antwoord op een vraag, die ik me weleens heb gesteld, als ik zag hoe in sommige kerken echtparen zich gingen splitsen.


Over hemelse huizen

Bij het scannen van oude dia’s kom ik ook veel foto’s van oude kerken tegen. Dit bracht mij er toe weer eens in mijn boekenkast te neuzen. Ik werd direct getroffen door een magistraal werk over “de gotische kathedraal”. Een boek van zo’n twintig jaar geleden. In de tijd, dat goede boeken nog wat deden! Wat zijn zulke boeken nú nog waard? Ze liggen voor een grijpstuiver op de rommelmarkt.


Reacties op deze website

Soms vraagt iemand me wel eens: hoe kan ik nu het best reageren op een stukje in uw site? Ook was er een mevrouw, Elsje, die zich er over verbaast, dat er zo weinig gereageerd wordt. De site wordt best veel en goed gelezen, denk ik (hoop ik!). Maar er zijn maar weinig mensen, die dat ook in een reactie laten blijken.


Oude kerken

Je kunt maar ergens gek op zijn! Ik heb m’n leven lang grote liefde gehad voor oude kerken. Daaraan herinneren honderden bakken met dia’s van vroegere vakanties. De kinderen zeiden toen al: we krijgen er gewoon een kerkenkop van! Ook nu nog ben ik blij, wanneer ik in een mooie oude kerk mag preken. Want je hebt ze natuurlijk hier ook, vlak bij. Je hoeft er niet voor naar de Provence of Florence!


Een eigen plekje

Ongeveer een jaar geleden zei mijn schoonzoon, die werkzaam is in de computerwereld: “Pa, zou u zo langzamerhand niet eens een nieuwe computer aanschaffen? Die machine van u lijkt wel van vóór de oorlog!” Nou, ik moest wel even wennen aan het idee (en de grote uitgave!), want zelf ben ik namelijk nog van vóór de oorlog.


Wie oren heeft

Wie doof is of slechthorend weet wat je er aan verliest, als je oren niet meer goed functioneren. Wie niet meer spreken kan, weet ook wat het betekent, als je geen stem meer hebt. Horen en praten zijn elementaire functies in ons leven. Omgang met elkaar vraagt, dat je naar elkaar luisteren en met elkaar spreken kunt.


In het land van koningin Emma

We waren rondom Pasen op vakantie in Waldeck-Pyrmont, waar koningin Emma geboren is. Het slot in Bad Arolsen, waar zij het levenslicht aanschouwde, is nu nog te bewonderen. Er is een prachtige barokke tuin bij. Helaas kon ik er met m’n rolstoel niet in!


Geverfde eieren

Wie is Pieter? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat hij gereageerd heeft op mijn stukje over Paasgebruiken, de vorige week, met een vraag: “Maar waarom eieren zoeken? Waarom geverfde eieren?”


Paasgebruiken

Mensen zoeken met Pasen eieren of ontsteken Paasvuren. Waar zou die gewoonte toch vandaan komen?


Een dagje op school

We hebben vandaag weer ons dagje gehad op een lagere school, in het kader van het scholenproject van ons Platform voor Gehandicaptenbeleid in Barendrecht. We waren in een prachtige gloednieuwe school in Carnisselande. Dat is de zogenaamde Vinexwijk, die aan het dorp Barendrecht is vastgebouwd, met zo’n achtenhalf duizend woningen.


Wel en wee

Soms heb je een week met een begrafenis en een bruiloft. Je beseft dan hoe blijdschap en droefenis dicht bij elkaar kunnen liggen. Een rouwkaart en een trouwkaart, naast elkaar op het Tv-meubel. Je kunt het daar best moeilijk mee hebben. Soms is het leven dan een raadsel. Wel en wee zijn nauw op elkaar betrokken en we vinden er geen uitweg in. Het één gaat in het ander over, zó zit het leven in elkaar. Dood en leven, blijdschap en verdriet, wel en wee.


Een druk weekje

Soms komen een aantal dingen bij elkaar en dan heb je ’t druk!

Dat was deze week met mij het geval. Het begon ’s maandags met een zogenaamd GIPS project op het Johannes Calvijn College hier in Barendrecht. Dit project gaat uit van het Gehandicapten Platform in onze plaats (het PGB) en bedoelt de scholieren vertrouwd te maken met alle mogelijke handicaps die een mens kan overkomen. Zo laten we ze rijden in rolstoelen, lopen met een blindenstok, eten met aangepast bestek enzovoort. We doen dit ook met de leerlingen van groepen 7 en 8 op de Basisschool.


Caravanverdriet

Hebt u dat ook wel eens, dat je verdriet hebt om iets wat je moet afstaan?

Ik heb dat deze dagen, omdat ik afscheid moet nemen van de caravan!

“Caravan” betekende voor mij: leuke vakanties, vrijheid blijheid, avontuur, gezelligheid met mijn lieve vrouw, interessante mensen ontmoeten, mooie streken bereizen, vertoeven in de bergen en nog zo veel meer. Hoeveel dierbare herinneringen bewaren wij niet aan “vroeger”, toen de kinderen nog mee gingen en de hond… Naar Italië en Oostenrijk en Frankrijk, met z’n allen, en dat minstens vier weken!


Kleinkinderen in huis

Ouderen prijzen zich gelukkig als de kleinkinderen op bezoek komen. Als ze komen logeren, dan is dat heel bijzonder. Het zet de hele boel op z’n kop!


Bijkomen in de Achterhoek

Mijn vrouw en ik zijn enkele dagen in de Achterhoek geweest, in Laren, bij mijn broer Wim, die daar met zijn vrouw Corrie riant woont aan het “Pieterpad”. Zij bewonen “De Oude School” naast de vroegere pastorie. Natuurlijk is dat gebouw destijds helemaal aangepast om er een geriefelijke woning van te maken en een -niet minder geriefelijke- kennel voor hun poedels.


Zomaar een pakje

Laatst ontving ik een pakje over de post. Het bleek een boekje te zijn met de intrigerende naam “Nederlandse Wind”. Het was mij toegezonden door onze ex-schoonzoon. Nieuwsgierig als ik ben, ging ik lezen. En ik viel van de ene verbazing in de andere!


Vasthouden

Als je ouder wordt heb je de neiging om steeds meer over vroeger te gaan nadenken. En als je nog een partner hebt, kun je met haar of hem oude herinneringen ophalen. Ik betrap me er ook zelf op. Noem het een “hang naar het oude”. Wat is het een zegen, wanneer je dat nog met iemand kan delen! Wat heb je elkaar daarbij ook nodig!


De laatste appelflappen

Heeft u dat nou ook? Dat ze steeds lekkerder gaan smaken? Die bollen en flappen? Wij zijn er bijna doorheen. Enkelen liggen er nog te wachten op onze jongste dochter met gezin, maar dan in de vriezer.


Kerstkaart maken

Al in oktober wordt je voor de keuze gesteld: zal ik dit jaar de Kerstkaarten gaan kopen of zal ik er zelf eentje maken. De winkels beginnen al vol te lopen met stapels kerstkaarten en je weet dat je er vroeg bij moet zijn want dan heb je nog de eerste keus. Onze jongste dochter had net besloten een eigen kaart te maken. Ze had de verschillende mogelijkheden van een fotokaart bekeken en de aanbieders met elkaar vergeleken. Ze was zo enthousiast dat ze mij ook heeft overgehaald.


Sterren op glas

Je kunt ook in huis zien dat Kerst nadert. De kleuren rood en groen nemen toe in het interieur. Mijn vrouw Tilly heeft alle Kerstspullen van zolder naar beneden gehaald, behalve dan de boom en het optuigsel, dat komt volgende week. Daar zijn veel dingetjes bij waar je kaarsen in kunt doen. Tilly houdt van rood. En zij maakt van de restanten van vroegere stukjes weer een leuk geheel. Zo kwamen er vandaag…


Herinneringen aan de Julianakerk in Haarlem

De Julianakerk in Haarlem – Schoten functioneert al lang niet meer. Al in 1978 was er sprake van dat de kerk moest worden afgestoten. Jaren later heb ik wel eens gedacht: als ik in Haarlem was gebleven, was het misschien niet gebeurd. Toch denk ik dat ook ik het niet had kunnen tegenhouden: de financiële noodzaak was te groot. Het gebouw is toen opgekocht door een projectontwikkelaar die er woningen in heeft gemaakt. Zelf heb ik dat nooit meer gezien.


Mijn herinneringen aan de Noorderkerk in Haarlem – Noord

Mijn contact met en dus ook herinnering aan de Noorderkerk begon in 1959 toen ik daar als leervicaris stage mocht lopen van januari tot april. Mentor was de wijkpredikant ds. Bijl. In de eerste week van mijn stage heb ik zelfs nog gelogeerd in de pastorie aan de Verspronckweg. Er was een plaatsje voor me gemaakt op de gang. Want het was druk in het huis, er was een grote dochter die mooi zingen kon en de bekende organist Klaas Bolt woonde er toen ook.