Levende stenen

"Laat u als levende stenen gebruiken voor de bouw van een geestelijk huis…" (1 Petrus 2, 5)

De apostel Petrus schrijft aan ons dat Jezus Christus de hoeksteen is waar alles op rust. Zij die wel eens met kinderen of kleinkinderen Lego gespeeld hebben, weten uit ervaring hoe belangrijk de hoekstenen zijn om een hecht fundament aan het bouwsel te geven. Petrus had dat ook om zich heen gezien in de steden waar hij doorheen trok om het Evangelie te verkondigen, in de bouwkundige bedrijvigheid. Want ook in die tijd werd er al heel wat gebouwd. De mensen die nu vakantie vieren in Turkije kunnen al die bouwwerken bewonderen: tempels, zuilengalerijen, amfitheaters en nog veel meer, wat na 2000 jaar nog recht overeind staat!

Welnu, zegt Petrus, zo’n hoeksteen is Jezus. Die zorgt er voor, dat het geloof goed gesteund wordt en zelfs na 2000 jaar nog overeind blijft. Hij is ook de hoeksteen bij uitstek om het bouwwerk van ons persoonlijke leven te schragen. En wij, die in Hem, geloven, worden dan "levende stenen" genoemd. Tezamen vormen wij het "geestelijke huis" , je zou dat de kerk kunnen noemen. Kijken we eens naar een groot gebouw: alle stenen, met elkaar opgestapeld en samengevoegd, rustend op de hoekstenen, geven het gebouw de vorm. Bij een kerkgebouw is dat meestal een kruisvorm.

Het is heel zinvol, zo’n vergelijking van de kerk met een bouwwerk. Het leert ons, hoe we als Gemeente (Kerk) eigenlijk zouden moeten zijn. Met elkaar, samengeraapt en opgestapeld en elkaar steunend vormen we de Kerk (Gemeente). Jong en oud, vuil en schoon, arm en rijk, ziek en gezond, sámen zijn we de Gemeente. Een geestelijk huis noemt Petrus dat. Want het is de bedoeling, dat al die stenen gaan leven met de levende Heer. Samen met Hem, als de grote hoeksteen, die het hele gebouw z’n fundament geeft. Je kunt niet op je eentje Christen zijn. Geloven is altijd met-anderen-zijn, met-de-Heer-zijn.

Lévende stenen zijn in één bouwwerk. Je gelooft met elkaar, met de Kerk van alle eeuwen, de Gemeente van vroeger, van nú en van straks!

Petrus, de "steenrots" van Matth.16,18, heeft het zó bedoeld, ook voor ons gelovige mensen van vandaag. Gaan we dat ook in praktijk brengen? Door met elkaar mee te leven, elkaars noden te dragen, met elkaar Gemeente te zijn, samen naar de kerk te gaan… Dan worden in de dorpen en steden van Nederland en over heel de wereld niet alleen mooie huizen gevonden van steen, kerken, basilieken, kathedralen, wonderschone Godshuizen, maar ook –en dat is veel belangrijker!- geestelijke huizen, waar de Heer in woont. Want u weet het toch nog wel wat ze vroeger zeiden: "Als de Heere het huis niet bouwt, vergeefs..." Maar wij mogen wel meedoen met Hem, lévende stenen zijn mét Hem!