Reacties op de site

Soms vraagt iemand me wel eens: hoe kan ik nu het best reageren op een stukje in uw site? Ook was er een mevrouw, Elsje, die zich er over verbaast, dat er zo weinig gereageerd wordt. De site wordt best veel en goed gelezen, denk ik (hoop ik!). Maar er zijn maar weinig mensen, die dat ook in een reactie laten blijken.

Diezelfde Elsje schrijft na de Hemelvaartspreek: "Waar blijven jullie? Ik had graag reacties gehad, of vonden jullie het niet steekhoudend genoeg, dat kan best hoor!"

Er zijn twee manieren om te reageren. De eerste is dat je gebruik maakt van het "forum". Je schrijft dan je reactie onder het artikel. Daar is ruimte voor gemaakt. Anderen kunnen het dan lezen en weer daarop reageren. En zo krijg je een gespreksforum. Dat is tenminste de bedoeling! Een andere manier om te reageren is natuurlijk, dat u mij een mailtje stuurt. Dat is persoonlijker en voorkomt dat iedereen uw woorden kan lezen. Maar zó raak je nooit met anderen aan de praat! Dat is dus een keuze, die u moet maken.

Maar de meeste mensen doen helemaal niets. Zij knikken alleen maar of schudden hun hoofd en laten niet horen hoe ze er over denken. Of het moet zijn in een gesprek met huiskamergenoten. Het gaat eigenlijk in de kerk precies zo: na afloop van de dienst hoor je maar zelden iets terug. Soms zegt iemand, ontroerd: "Het was goed zo dominee!" of: "Het was een fijne dienst!" of kort en krachtig: "Goeie preek!" Dat wordt dan door een flinke handdruk bevestigd. Het hoeft ook niet altijd met woorden gezegd te worden. Maar af en toe is het toch wel fijn, als je iets terughoort. Het mag ook kritiek zijn. Want dat is ook een teken, dat het je raakt, dat het je iets doet.

Schrijven blijkt dan ook nog een moeilijk ding te zijn, al gaat het met de computer heel gemakkelijk! Maar leren we dat nog wel op school? Een brief schrijven? Een stukje in elkaar flansen? Oudere mensen kunnen dat soms nog heel goed, kijk maar naar de 80-jarige Elsje. Zij hebben ook de vrijmoedigheid om te schrijven. Die hebben ook boeken gelezen! Bij jongeren ligt dat heel anders. Ik zie dat bij mijn eigen kleinkinderen. In technische zaken liggen zij mijlenver vóór, computerpuzzels oplossen is voor hen -hoe jong ze ook nog zijn - een peulenschil. Maar een voordracht houden, een artikeltje schrijven... daar hebben ze vaak grote moeite mee. Dan komt al heel gauw Internet er bij te pas! En de boeken in Opa's kast, die het allemaal veel gemakkelijker en overzichtelijker weergeven, blijven gesloten! Ik probeer nu mijn kleinzoon van 14 mijn "Winkler Prins" uit de jaren 60 tot 80 over te dragen. Dat was vroeger mijn trots! Ik zeg tegen hem: "Kijk daar toch eens in, wat een informatie, wat een schoonheid! Daar kan toch geen Internet tegen op!" Ondertussen maak ik toch ook veel gebruik van Internet. Ja, zo gaat dat in de wereld.

Tenslotte zou ik u, en in 't bijzonder die lieve schrijfster Elsje, willen toevoegen: rustig doorgaan met schrijven hoor! Wie schrijft die blijft!