Onze Huisgenoten - Nouschka, Willy en Tijgertje

Toen we 11 jaar geleden van Zeeland naar Barendrecht verhuisden, hadden we 4 katten! De schrik van de buurt!

Eentje, onze liefste, het enige vrouwtje ook, Nouschka gedoopt, is na een paar maanden verdwenen, zo maar verdwenen en nooit meer ergens getraceerd, wat we ook deden. De overige vier zijn de een na de ander “ingeslapen” en overreden (de laatste).

Voor meer foto's van "Nouschka", klik hier.

Wij hadden ook een "Willem", maar die heette "Willy". Dat was een prachtige spierwitte kater, die was komen aanlopen in het verpleeghuis te Goes, waar ik toen nog werkte. Hij bleef maar voor mijn deur zitten. Toen zeiden collega’s op de gang: hij heeft jou uitgekozen! Maar ja, we hadden al drie katten, dus..... moest ik het wel eerst in de familiekring gooien. De kinderen enthousiast: "ja, Papa, neem hem maar mee hoor!" Nou, dat heb ik toen gedaan, en omdat er toen een beroemde bokser was, "Willy de Wit", hebben we hem maar de naam Willy gegeven.

Voor meer foto's van "Willy", klik hier.

Een andere kater, Tijger (nr.2) geheten, was een keer aangereden en meer dood dan levend naar huis gekomen. We hadden hem al de hele dag gemist, en toen opeens stond hij daar bij de hoek van het huis. Hij kon eigenlijk niet meer lopen en z’n tong hing half buiten z’n bekje, een vreselijk gezicht. Het was toen Hemelvaartsdag en onze eigen dierenarts had geen dienst. We moesten toen naar een paar dorpen verder op. Die nog jonge dierenarts ontfermde zich toen echt over onze poes. Hij zag er zo deerniswekkend uit, maar hij gaf ons toch nog moed, die dierenarts. Laat hem maar hier, we zullen wel voor hem zorgen. Enfin, hij heeft hem toen geopereerd, de helft van zijn tong er af. Normaal eten kon hij niet meer, alleen maar een beetje slobberen. Zich zelf schoon likken ging natuurlijk ook niet meer. En één van voorpootjes hing er bij. Toch, zei de dierenarts, het kan nog goed komen, we moeten het beest de kans geven. En warempel, na een paar weken, toen onze jongste dochter hem met een pipetje te eten gaf, hoorden we een kreet: Mama, Papa, kom nou eens gauw kijken, Tijger kan z’n pootje weer bewegen! Hij krauwde met z’n "verlamde" pootje over het vloerkleed, en enkele weken verder klom hij er weer mee in de hoogste bomen! Ja, we hebben wat meegemaakt met onze katten!

Voor meer foto's van "Tijger(nr.2)", klik hier.

Over Tijgertje en Paco en de konijnen Leenje en Lotje vertel ik de volgende keer nog meer.