Na de vier weken ziekenhuis ben ik drie weken thuis geweest om te herstellen. Toen vond men het vorige week nodig maar weer eens aan de dialyse te beginnen. Ik ben toen een paar dagen in het ziekenhuis geweest om "proef te draaien". Dat ging allemaal goed en toen hebben ze de installatie thuis aangelegd en kon ik dus 's-nachts thuis dialyseren. Het mobiele team van het ziekenhuis stond ons hierin bij... Lees verder...
Eindelijk weer thuis
Na precies vier weken in het ziekenhuis gelegen te hebben, ben ik maandag 25 januari 2010 weer thuis gekomen... Lees verder...
In memoriam René Vermeire
...Wij leerden René kennen in Zwolle, waar hij na zijn pensionering was neergestreken. Met schoonzus Ans heeft hij vele reisjes met de touringcar mogen maken, overal heen. Jaren achtereen zijn zij gaan langlaufen in het besneeuwde Oostenrijk. Dat was zijn lust en zijn leven! Hij was een echte levensgenieter, een blijleven. Hij straalde van nature gezelligheid uit en maakte met iedereen snel contact. Lees verder...
Herinneringen aan een oude vriend
God is voor mijn oude vriend Jo ook zo'n herder geweest, en daarom had Jo -denk ik- ook iets van een herder. Altijd zorgend. God heeft hem door duistere dalen heengeholpen. En God heeft voor hem de tafel aangericht. En zo kon ook Jo altijd gastvrij uitdelen. Hoeveel kopjes koffie zal hij niet hebben geschonken en hoeveel glaasjes zal hij niet hebben gevuld, tot aan de rand, want -zo zei hij- het bovenste is ook betaald... Lees verder...
Bericht van Ds. Kroes
Op de laatste dag van onze vakantie in het Zwart Woud kreeg ik het zo benauwd, dat de Notarzt er aan te pas moest komen en ik stante pede werd opgenomen in het ziekenhuis te Waldshut, op de grens van Zwitserland. Ik bleek een veel te hoge bloeddruk te hebben en veel vocht achter de longen. De dokter sprak van "onbalans" van het hart... Lees verder...
Juffrouw de Ridder
Het leven van juffrouw de Ridder bestond uit zitten en denken en af en toe een beetje praten. Haar handen lagen op een plankje, dat bevestigd was op de rolstoel. Haar hoofd werd teruggehouden door een hoofdband. Toch was zij een persoonlijkheid, want zij keek je indringend aan en had een sterk spiritueel vermogen. Lees verder...
Herinnering aan Jakob Willemstein
De God van Jacob, de aartsvader, was en is ook de God van die andere Jakob, Jakob Willemstein, van wie wij vandaag afscheid nemen. In de hoogten en diepten van zijn leven heeft hij de trouw en vaderlijke zorg van zijn God mogen ervaren en uitspelen op het orgel van de kerk in Wilhelminadorp, zoals Simeon dat deed in zijn lofzang. Lees verder...
Bij het overlijden van onze oude kosteres
Op 14 januari 2009 is onze oude kosteres Greta van de Velde overleden. Zij is 97 jaar geworden. Wij bewaren vele goede herinneringen aan het kosterspaar van Wilhelminadorp. Hiervan mogen onderstaande artikelen, die ik nog vond in het archief, getuigen. Lees verder...
HARZlich willkommen
Wij waren 10 dagen in de Harz op vakantie, samen met twee zussen van mijn vrouw en een zwager. En we hebben het geweldig gehad. Met alle recht kun je spreken van "HARZlich willkommen". Zulke aardige gastvrije mensen, en zo'n prachtige ongeschonden natuur, en zulk een stilte overal! "Das es so etwas noch gibt!" Lees verder...
Verjaren
Hoe ouder je wordt, hoe meer je aan bepaalde dingen gaat hechten. Natuurlijk moet je ook van heel veel afstand doen, want het is alles te veel, wat je in je leven bijeen vergaard hebt. Je kunt niet alles meenemen, als je kleiner wilt gaan wonen. Het kan een ballast worden. Lees verder...
De Kleine Duiker
We zijn vorige week op een mooie vroege lentedag met ons kleine manneke naar de kinderboerderij geweest. Wij, dat zijn mijn vrouw en ik; het kleine manneke, dat is onze jongste kleinzoon van vier jaar. Wij zeggen de kinderboerderij, maar eigenlijk is het veel meer dan dat. Het is een belevenis! Het is een landbouwmuseum in wording, waarin oude tijden herleven. Lees verder...
Terugkomst in Rijen
Van m'n studententijd had ik nog een Berini overgehouden, die bracht me het eerste jaar van Dongen naar Rijen. Vaak kwam ik pas in het holst van de nacht thuis, ik kon de bochten tellen. Na een jaar toen de Berini het begaf, was de kerkvoogdij zo goed me een nieuwe Sparta te geven. Dat was een hele uitgave! Gehuld in een lange leren jas snorde ik langs 's Heren wegen in het Brabantse land. Lees verder...
Herinneringen aan een oude vriend
Soms wordt je getroffen door herinneringen aan mensen, die niet meer "onder ons" zijn, in levende lijve bedoelen we dan. Maar ze zijn eigenlijk nog wel "onder ons". Ze blijven voortleven in onze herinnering. Dat heb ik nou met mijn oude vriend Kees van Dijk uit Waalwijk. Noem het een soort zielsverwantschap. Zoiets is sterker dan de dood! Lees verder...
Allemandiensten in Wilhelminadorp
Vanaf 1982 tot 1990, het jaar waarop ik afscheid nam, hebben we in het mooie kerkje van Wilhelminadorp zogenaamde Allemandiensten georganiseerd. De bedoeling was om daarmee ook mensen, die anders nooit kwamen, naar de kerk te krijgen. Lees verder...
De oliebol voorbij
Sinds ons huwelijk (en die mag al 47 jaar duren!) heeft Tilly elk jaar oliebollen en appelflappen gebakken. Vroeger deden we dat met goudrenetten, dat hoorde zo, Maar sinds we van de Jonagold zijn gaan houden, doen we het met die appel. We halen ze uit Zeeland, uit de streek waar we lang gewoond hebben, het is de lekkerste appel! Lekker zacht-zuur, prima voor de flappen. Wat zeg ik, flappen? Lees verder...
See
U heeft er misschien nog nooit van gehoord, toch is het de moeite waard! Het is namelijk een klein schilderachtig plaatsje in één van de mooiste streken van Oostenrijk. Het ligt helemaal aan de Westkant, in het Paznauntal, dat zich uitstrekt van Landeck de hoogte in tot de Bielerhöhe (2036 m), waarna het overgaat in het Montafondal en weer afzakt tot Bludenz. Lees verder...
Wilhelminadorp - 25 jaar geleden
Het kerkje in Wilhelminadorp ligt lieftallig verscholen tussen oude dennenbomen. Het nodigt uit om er eens binnen te gaan. U wordt begroet door koster Jan van der Velde, die reeds 37 jaar, en door zijn vrouw Greta, die al 53 jaar ter plaatse het kostersschap behartigen. Onder de welluidende tonen van organist J.Willemstein, reeds 31 jaar bij ons organist, treedt u dan het kerkje binnen... Lees verder...
Onze Huisgenoten - Nouschka, Willy en Tijgertje
...een andere kater, Tijger (nr.2) geheten, was een keer aangereden en meer dood dan levend naar huis gekomen. We hadden hem al de hele dag gemist, en toen opeens stond hij daar bij de hoek van het huis. Hij kon eigenlijk niet meer lopen en z’n tong hing half buiten z’n bekje, een vreselijk gezicht. Het was toen Hemelvaartsdag en onze eigen dierenarts had geen dienst. We moesten toen naar een paar dorpen verder op... Lees verder...
Onze Huisgenoten - Tijger
Behalve een hond hadden we ook al snel een poes. Het werd een rode kater. We noemden hem "Tijger". Toen we in Haarlem kwamen, hoorde één van de werkmensen, hoe de kinderen klaagden over hun poesje, dat in Waalwijk weggelopen was. Lees verder...
Onze Huisgenoten - Edgar
Laten we beginnen met de hond, hij heette EDGAR, omdat hij in een nestje geboren werd, waarvan de namen de stamboom met een E moesten beginnen. Hij was een echte raspoedel, middenslag, afkomstig van de beroemde poedelkennel CURLFINCH, vroeger in Apeldoorn (Wenum) en nu in Laren (Gld). Lees verder...
Mijn herinneringen aan de Noorderkerk in Haarlem - Noord
Mijn contact met en dus ook herinnering aan de Noorderkerk begon in 1959 toen ik daar als leervicaris stage mocht lopen van januari tot april. Mentor was de wijkpredikant ds. Bijl. In de eerste week van mijn stage heb ik zelfs nog gelogeerd in de pastorie aan de Verspronckweg. Er was een plaatsje voor me gemaakt op de gang. Want het was druk in het huis, er was een grote dochter die mooi zingen kon en de bekende organist Klaas Bolt woonde er toen ook. Lees verder...
Herinneringen aan de Julianakerk
De Julianakerk in Haarlem - Schoten functioneert al lang niet meer. Al bij mijn afscheid in 1978 was er sprake van dat de kerk moest worden afgestoten. Jaren later heb ik wel eens gedacht: als ik in Haarlem was gebleven, was het misschien niet gebeurd. Toch denk ik dat ook ik het niet had kunnen tegenhouden: de financiële noodzaak was te groot. Het gebouw is toen opgekocht door een projectontwikkelaar die er woningen in heeft gemaakt. Zelf heb ik dat nooit meer gezien. Lees verder...
Eltheto
Herinneringen aan Wilhelminadorp. Wat Sinterklaas in 1982 aan de vrouwenvereniging schreef. Lees verder...
Een lieve mond maakt het hart gezond
Na vier weken vertoefd te hebben in verpleeghuis "De Elf Ranken" in Barendrecht voel ik de behoefte om een woord van afscheid te schrijven. Scheiden doet lijden, zegt een oud spreekwoord. Maar scheiden van lijden geeft vreugde! Lees verder...
Oude kerken
Je kunt maar ergens gek op zijn! Ik heb m'n leven lang grote liefde gehad voor oude kerken. Daaraan herinneren honderden bakken met dia's van vroegere vakanties. De kinderen zeiden toen al: we krijgen er gewoon een kerkenkop van! Ook nu nog ben ik blij, wanneer ik in een mooie oude kerk mag preken. Want je hebt ze natuurlijk hier ook, vlak bij. Je hoeft er niet voor naar de Provence of Florence! Lees verder...
Eerste week in een verpleeghuis
Ik heb 18 jaar in een verpleeghuis gewerkt, als geestelijk verzorger in Ter Valcke te Goes. Je zou dus zeggen, dat je dan een verpleeghuis wel kent. Ja, de buitenkant, de organisatie, de problemen en ook de mensen. Maar toch is het heel anders, wanneer je er zelf in ligt! Lees verder...
Ervaringen in een verpleeghuis
Zoals mijn schoonzoon al geschreven heeft heb ik een heup gebroken. Zo maar. Zulke dingen gebeuren altijd "zo maar". Je loopt de deur uit en struikelt over een opstaand steentje in het pad. Nou was dat lopen van mij meer een schuifelen en had ik natuurlijk een kruk moeten nemen. Maar ja, het gaat toch altijd goed? Lees verder...
Over hemelse huizen
Bij het scannen van oude dia's kom ik ook veel foto's van oude kerken tegen. Dit bracht mij er toe weer eens in mijn boekenkast te neuzen. Ik werd direct getroffen door een magistraal werk over "de gotische kathedraal". Een boek van zo'n twintig jaar geleden. In de tijd, dat goede boeken nog wat deden! Wat zijn zulke boeken nú nog waard? Ze liggen voor een grijpstuiver op de rommelmarkt. Lees verder...
Reacties op de site
Soms vraagt iemand me wel eens: hoe kan ik nu het best reageren op een stukje in uw site? Ook was er een mevrouw, Elsje, die zich er over verbaast, dat er zo weinig gereageerd wordt. De site wordt best veel en goed gelezen, denk ik (hoop ik!). Maar er zijn maar weinig mensen, die dat ook in een reactie laten blijken. Lees verder...
Een eigen plekje
Ongeveer een jaar geleden zei mijn schoonzoon, die werkzaam is in de computerwereld: "Pa, zou u zo langzamerhand niet eens een nieuwe computer aanschaffen? Die machine van u lijkt wel van vóór de oorlog!" Nou, ik moest wel even wennen aan het idee (en de grote uitgave!), want zelf ben ik namelijk nog van vóór de oorlog. Lees verder...
Wie oren heeft
Wie doof is of slechthorend weet wat je er aan verliest, als je oren niet meer goed functioneren. Wie niet meer spreken kan, weet ook wat het betekent, als je geen stem meer hebt. Horen en praten zijn elementaire functies in ons leven. Omgang met elkaar vraagt, dat je naar elkaar luisteren en met elkaar spreken kunt. Lees verder...
In het land van koningin Emma
We waren rondom Pasen op vakantie in Waldeck-Pyrmont, waar koningin Emma geboren is. Het slot in Bad Arolsen, waar zij het levenslicht aanschouwde, is nu nog te bewonderen. Er is een prachtige barokke tuin bij. Helaas kon ik er met m'n rolstoel niet in! Lees verder...
Geverfde eieren
Wie is Pieter? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat hij gereageerd heeft op mijn stukje over Paasgebruiken, de vorige week, met een vraag: "Maar waarom eieren zoeken? Waarom geverfde eieren?" Lees verder...
Paasgebruiken
Mensen zoeken met Pasen eieren of ontsteken Paasvuren. Waar zou die gewoonte toch vandaan komen? Lees verder...
Een dagje op school
We hebben vandaag weer ons dagje gehad op een lagere school, in het kader van het scholenproject van ons Platform voor Gehandicaptenbeleid in Barendrecht. We waren in een prachtige gloednieuwe school in Carnisselande. Dat is de zogenaamde Vinexwijk, die aan het dorp Barendrecht is vastgebouwd, met zo'n achtenhalf duizend woningen. Lees verder...
Wel en wee
Soms heb je een week met een begrafenis en een bruiloft. Je beseft dan hoe blijdschap en droefenis dicht bij elkaar kunnen liggen. Een rouwkaart en een trouwkaart, naast elkaar op het Tv-meubel. Je kunt het daar best moeilijk mee hebben. Soms is het leven dan een raadsel. Wel en wee zijn nauw op elkaar betrokken en we vinden er geen uitweg in. Het één gaat in het ander over, zó zit het leven in elkaar. Dood en leven, blijdschap en verdriet, wel en wee. Lees verder...
Een druk weekje
Soms komen een aantal dingen bij elkaar en dan heb je 't druk!
Dat was deze week met mij het geval. Het begon 's maandags met een zogenaamd GIPS project op het Johannes Calvijn College hier in Barendrecht. Dit project gaat uit van het Gehandicapten Platform in onze plaats (het PGB) en bedoelt de scholieren vertrouwd te maken met alle mogelijke handicaps die een mens kan overkomen. Zo laten we ze rijden in rolstoelen, lopen met een blindenstok, eten met aangepast bestek enzovoort. We doen dit ook met de leerlingen van groepen 7 en 8 op de Basisschool. Lees verder...
Mannen en vrouwen gescheiden in de kerk
Ik heb u eerder verteld, hoe ik in mijn boekenkast twee boeken tegenkwam, die opnieuw mijn aandacht vroegen. Het eerste was een schitterend werk over de bouw van Franse gotische kathedralen. Het andere handelt over het protestantse kerkinterieur. Al lezend kreeg ik ook een antwoord op een vraag, die ik me weleens heb gesteld, als ik zag hoe in sommige kerken echtparen zich gingen splitsen. Lees verder...
Caravanverdriet
Hebt u dat ook wel eens, dat je verdriet hebt om iets wat je moet afstaan?
Ik heb dat deze dagen, omdat ik afscheid moet nemen van de caravan!
"Caravan" betekende voor mij: leuke vakanties, vrijheid blijheid, avontuur, gezelligheid met mijn lieve vrouw, interessante mensen ontmoeten, mooie streken bereizen, vertoeven in de bergen en nog zo veel meer. Hoeveel dierbare herinneringen bewaren wij niet aan "vroeger", toen de kinderen nog mee gingen en de hond... Naar Italië en Oostenrijk en Frankrijk, met z'n allen, en dat minstens vier weken! Lees verder...
Kleinkinderen in huis
Ouderen prijzen zich gelukkig als de kleinkinderen op bezoek komen. Als ze komen logeren, dan is dat heel bijzonder. Het zet de hele boel op z'n kop! Lees verder...
Bijkomen in de Achterhoek
Mijn vrouw en ik zijn enkele dagen in de Achterhoek geweest, in Laren, bij mijn broer Wim, die daar met zijn vrouw Corrie riant woont aan het "Pieterpad". Zij bewonen "De Oude School" naast de vroegere pastorie. Natuurlijk is dat gebouw destijds helemaal aangepast om er een geriefelijke woning van te maken en een -niet minder geriefelijke- kennel voor hun poedels. Lees verder...
Zomaar een pakje
Laatst ontving ik een pakje over de post. Het bleek een boekje te zijn met de intrigerende naam "Nederlandse Wind". Het was mij toegezonden door onze ex-schoonzoon. Nieuwsgierig als ik ben, ging ik lezen. En ik viel van de ene verbazing in de andere! Lees verder...
Vasthouden
Als je ouder wordt heb je de neiging om steeds meer over vroeger te gaan nadenken. En als je nog een partner hebt, kun je met haar of hem oude herinneringen ophalen. Ik betrap me er ook zelf op. Noem het een "hang naar het oude". Wat is het een zegen, wanneer je dat nog met iemand kan delen! Wat heb je elkaar daarbij ook nodig! Lees verder...
De laatste appelflappen
Heeft u dat nou ook? Dat ze steeds lekkerder gaan smaken? Die bollen en flappen? Wij zijn er bijna doorheen. Enkelen liggen er nog te wachten op onze jongste dochter met gezin, maar dan in de vriezer. Lees verder...
Kerstkaart maken
Al in oktober wordt je voor de keuze gesteld: zal ik dit jaar de Kerstkaarten gaan kopen of zal ik er zelf eentje maken. De winkels beginnen al vol te lopen met stapels kerstkaarten en je weet dat je er vroeg bij moet zijn want dan heb je nog de eerste keus. Onze jongste dochter had net besloten een eigen kaart te maken. Ze had de verschillende mogelijkheden van een fotokaart bekeken en de aanbieders met elkaar vergeleken. Ze was zo enthousiast dat ze mij ook heeft overgehaald. Lees verder...
Sterren op glas
Je kunt ook in huis zien dat Kerst nadert. De kleuren rood en groen nemen toe in het interieur. Mijn vrouw Tilly heeft alle Kerstspullen van zolder naar beneden gehaald, behalve dan de boom en het optuigsel, dat komt volgende week. Daar zijn veel dingetjes bij waar je kaarsen in kunt doen. Tilly houdt van rood. En zij maakt van de restanten van vroegere stukjes weer een leuk geheel. Zo kwamen er vandaag... Lees verder...
Zoals een vogel
Zoals een vogel, vliegend in een oneindig heelal Gelijk mijn ziel, zoekend in de morgen rust vindt In de avond en de stilte van de nacht, Dan ervaar ik zijn kracht en wonderlijke macht
En zal ik opgaan, in een weten naar een eeuwig bestaan! Lees verder...
Islam en Christendom
"In de naam van God, de Erbarmer, de Barmhartige..."
Zo begint de Koran. "Bismillah al-rahman al-rahim". Zo begint elke rechtgeaarde Moslim ook de maaltijd: Bismillah, zoals wij zeggen: "Eet smakelijk!" Dat heeft toch iets ontroerends. Je zegt "In de naam van God". En daar zit die hele geloofsbeleving in: dat je weet dat alle dingen van God zijn en van God komen, zeker ook het eten. Het is precies zo als wanneer je in de bergen iemand tegen komt, die je groet met "Gruss Gott".
Lees verder...
Dialyse-perikelen
Na de vier weken ziekenhuis ben ik drie weken thuis geweest om te herstellen. Toen vond men het vorige week nodig maar weer eens aan de dialyse te beginnen. Ik ben toen een paar dagen in het ziekenhuis geweest om "proef te draaien". Dat ging allemaal goed en toen hebben ze de installatie thuis aangelegd en kon ik dus 's-nachts thuis dialyseren. Het mobiele team van het ziekenhuis stond ons hierin bij...
Lees verder...
Koningshuis
"Oranje" is weer in. Kijk maar naar de hoge kijkcijfers van programma's als "Blauw bloed". Ons vorstenhuis is wel eens minder populair geweest. De laatste koninginnen hebben er ook van alles aan gedaan om dichter bij het "volk" te komen. En bij onze nieuwe koningin, prinses Maxima, is dat niet anders. En ook de kleine Amalia, die eens koningin zal worden, begeeft zich al regelmatig onder het volk.
Lees verder...
