DE BANKEN EN DE STOELEN

 

 

't Is zowat zestig jaar geleden,
Dat Blauw en wie het met hem deden
De kerk voorzagen van de banken,
Waarop voortaan de mens zou danken
Voor vele véle zegeningen,
En ook Gods lof er op zou zingen
Met tien-, met twintig-, honderdtallen
Van hen die kwamen binnenvallen.

 

 

Maar toen de banken niet voldeden
Aan wensen van de overheden
Van deze kerk, werd tijdens Scheers
De zaag gezet in iets heel teers.
De lange banken in het midden
Werden gekortwiekt, want het bidden
En zingen en luist'ren en danken
Kon net zo goed in korte banken.

 

 

't Werd allemaal wel veel gemakker,
En eind'lijk was het voor de bakker.
Er kwam zo véél verandering,
Maar 't was voor velen een goed ding,
Dat de korte banken links en rechts
Hun stand verlieten, zodat slechts
Maar weinig mensen bleven klagen ,
Dat men ze niet had moeten zagen.

 

 

Het zat nóg Veenendaal niet goed:
Hij wil wel zeggen hoe het moet.
"Als we de banken doen verdwijnen,
Verdwijnen ook die nare pijnen
Van 't zitten op de harde bank,
Een uur na 't opstaan van die plank".
Hij had een plan: "we kopen stoelen,
Die trouwens ook naar mijn gevoelen
Kans geven tot meer moog'lijkheden
En….dán is alle leed geleden".

 

 

Zo sprak dominee Veenendaal;
Maar hij ging heerlijk aan  de haal
Naar Vorden in de Achterhoek,
Dus raakte 't stoelenplan weer zoek.
Tot na de komst van pastor Kroes
De werkgroep na gekonk'lefoes
Naar plan van Veenendaal's bedoelen
Aanschafte honderdzestig stoelen.

 

We hebben nu een ratjetoe,
Maar niemand zeggen: "ik word moe
Van 't zitten op een bank of stoel".
We zijn hier immers met een doel?
Het toeven in de kerk is fijn,
De stoel of bank doet ons geen pijn,
Als van de kansel klinkt de stem
Van dominee die namens Hem
Die in de hoge hemel troont
Tot u die hier de aard bewoont
Zegt: "zoek Mij, omdat Mijn groot geduld
U zoekt tot gij Mij vinden zult".