Na  precies vier weken in het ziekenhuis gelegen te hebben ben ik maandag 25 januari weer thuis gekomen.

Vorig jaar, op 28 december, had de huisarts voor mij een ziekenhuisopname geregeld, omdat ik steeds zwaarder werd en dus vocht vasthield. Bovendien kreeg ik ademnood en was de bloeddruk veel te hoog. Dit alles hing samen met mijn steeds zwakker wordende nieren. Ik kwam dus op de afdeling nefrologie te liggen, bij allemaal mensen met nierproblemen. Ik werd direct aan een infuus gelegd om geconcentreerde Butaminide in het lichaam te brengen. Het is een middel, dat vocht afdrijft. In een week tijd was ik 10 kilo kwijt! Ik kwam ook aan de zuurstof te liggen, maar dat was na enkele dagen al niet meer nodig, omdat de benauwdheid over was. Het ging dus allemaal terug, totdat men ondekte, dat het infuus was gaan ontsteken en er een bacterie bij gekomen was. Die moest toen bestreden worden met een ander infuus. Alsof dat nog niet genoeg was, kwam er ook nog een bacterie op de dikke darm, waardoor ik zo'n tien dagen heftige diarree kreeg. Het was vreselijk. Ondertussen had men op het eind van de tweede week stappen ondernomen om de dialyse voor te bereiden, want het was duidelijk dat dit moest gaan gebeuren. De waarden in het bloed waren zo slecht geworden, dat dit geen uitstel meer gedoogde. Dus werd ik geopereerd en werd er een katheter ingebracht. Direct daarop, op zaterdag, werd al met de dialyse begonnen. Ik werd aangesloten aan een dialyseapparaat, zo'n 8 à 10 uur achter elkaar. Dat bracht nogal wat problemen mee, want de dialyse verliep niet vlekkeloos en de wond van de huidpoort lekte. Dit hebben we de derde week doorstaan. Steeds weer het bed uit, vanwege de diarree. Soms hield ik het niet mee en lag de helft op de grond. Het was allemaal zo vernederend en er kwam maar geen eind aan. Er waren ook geen medicijnen tegen. Op het eind van de derde week werd er met dialyseren gestopt, want de wond bleef lekken en was ook gaan ontsteken. Men besloot de wond rust te geven en daarna weer opnieuw met dialyseren te beginnen. In die tussentijd zou ik naar huis kunnen. Ik blij! Maar het was van korte duur, want al gauw kwam een zuster mij vertellen, dat ze in de buik een bacterie hadden gevonden. Ze hadden nl. het wondvocht op kweek gezet en nu was gebleken, dat er een bacterie zat. Die moest natuurlijk weer eerst bestreden worden. Dus ik weer aan het infuus. Na enkele dagen besloot men mij een dubbele dosis antibiotica in te spuiten, zodat ik er een weekje tegen kon en met tabletten naar huis kon. Zo is dus geschied. En nu geniet ik al weer enkele dagen van de huiselijke rust en liefdevolle verzorging van Tilly. Vanmorgen (vrijdag) zijn we nog weer even terug geweest voor controle. Alles was goed, gelukkig, en ze wensten me geluk dat ik maandag naar huis ben gegaan, want inmiddels lagen er drie afdelingen plat, geveld door een nieuwe bacterie met hevige diarree!

Zo zie je maar hoe het gaan kan. Natuurlijk ben ik er nog lang niet. Het is een lange weg om te gaan, maar er is perspectief! Ik sta heel wankel op mijn benen, maar de eetlust is er weer en ik heb ook zin om weer wat te gaan doen.

Ik bedank al die lieve mensen, die mij een kaart hebben gestuurd. De wand boven mijn bed was een fleurig geheel. Ook bedank ik u als u een mailtje heeft gestuurd. Ik ben gisteren uren bezig geweest om alle mailtjes te lezen. Voor de vele telefoontjes, die Tilly heeft ontvangen, de bloemen en andere vormen van meeleven, bedank ik u hierbij. Het is ons beide tot grote steun geweest.