Op de laatste dag van onze vakantie in het Zwart Woud kreeg ik het zo benauwd, dat de Notarzt er aan te pas moest komen en ik stante pede werd opgenomen in het ziekenhuis te Waldshut, op de grens van Zwitserland. Ik bleek een veel te hoge bloeddruk te hebben en veel vocht achter de longen. De dokter sprak van "onbalans" van het hart. Na een week mocht ik naar huis, maar niet met de eigen auto. Nee, ik moest vervoerd worden per ambulance. Dat werd een lange reis dwars door Europa tot Rotterdam, waar ik 's avonds werd opgenomen in het ziekenhuis. Daar heb ik een week gelegen. Toen mocht ik naar huis met vochtbeperking en medicijnen. Al met al een hele toestand! Ik bleek "hartfalen" te hebben, een gevolg van het hartinfarct van 6 jaar geleden. Hoe erg het is, zijn ze nog aan 't onderzoeken. Ik ben twee keer door de scan geweest. Nucleair onderzoek noemen ze dat. De uitslag ervan krijg ik pas te horen, als de cardioloog terug is van vakantie. Voor ons betekent dat in spanning afwachten. Ik houd me in ieder geval erg rustig. Trouwens: elke inspanning is me te veel. Ik zak zo door m'n knieën. het lijkt wel of alle kracht uit m'n lichaam verdwenen is. Ja, zegt de hartfalen-verpleegkundige dan, dat is geen wonder, want als het motortje niet goed werkt...

In ieder geval zal het zo zijn, dat ik voortaan rustig aan zal moeten doen. Bovendien staan mij (als dat nog mogelijk is!) twee knieoperaties en nierdialyse te wachten. Het is daarom beter dat ik verder geen verplichtingen meer aanga. Daarom heb ik de 49 preekbeurten, die nog in mijn agenda open stonden, aan de verschillende Gemeenten teruggegeven, met pijn in het hart. Ik heb me zelf wijs gemaakt, dat het er toch eens van moest komen. Het is geen schande om met 75 jaar te stoppen.

Op mijn website zal ik D.V. nog wel eens een preek en meditatie plaatsen. Ik heb nu 49 jaar vanaf de kansel het Woord mogen verkondigen, mogen daar "digitaal" nog een paar jaartjes bijkomen! God zegene u allen!