Islam en Christendom II

De beweging, die Mohammed ontketende werd al gauw Islam genoemd. Dat betekent "onderwerping, overgave (aan Allah)". De aanhangers van de Islam noemen zich zelf Muslimin, verbasterd tot muzelmannen. Daarom kun je beter niet van Mohammedanen spreken, maar van Moslims. De leer van de Islam is geheel volgens de Koran zuiver monotheïstisch, dus geloven in één God (Allah), en in het Laatste Oordeel. Er is daarin veel wat wij Christenen ook geloven.

Alleen de Drie-eenheid is voor de Moslim een gruwel! Want zij zien daarin 3 goden, terwijl voor hen Allah de Enige is. In de Koran vinden we ook de hemel beschreven en de hel. De hemel is een plaats van prachtige tuinen, waar het water onderdoor stroomt, de hel daarentegen is de plaats van "grote vuren, ziektebrengende winden en kokende wateren".

Hoewel de Islam geen priesters kent en ook geen sacramenten, zoals wij Doop en Avondmaal hebben, zijn er wel een aantal rituele verplichtingen, die elke rechtgeaarde Moslim op zich neemt. Ze worden wel de "5 zuilen van de Islam" genoemd. Ik wil ze achtereenvolgens noemen:

1e de geloofsbelijdenis in de eenheid van Allah, uitgedrukt in de formulering "La ilahailla'lah; Moehammad rasoeloe'llah" (Er is geen God dan Allah en Mohammed is zijn Gezant).

2e de salaat, dat is het verplichte gebed, dat men, waar men zich ook bevindt, vijf keer per dag moet uitspreken met het aangezicht naar Mekka en dat bovendien op vrijdag in de moskee moet worden gebeden;

3e de zakaat ofwel het geven van aalmoezen;

4e de saoem, d.i.het vasten in de Ramadan;

5e de hadj oftewel de bedevaart naar Mekka, minstens eenmaal in het leven.

Dan zijn er nog een aantal regels van praktische aard, zoals het verbod op het eten van varkensvlees, op het kansspel en het maken van woekerwinst, en het verbod op het maken van afbeeldingen, wat verklaart waarom er op de Moskeeën nergens afbeeldingen staan, alleen maar letters, en ook waarom Moslims er zo'n moeite mee hebben gefilmd te worden.

Dikwijls zegt men dat de Islam een wetsgodsdienst is. Het geheel van allerlei wetten uit de Koran en de overlevering (de Hadith) heeft daarin ook een allesbeheersende plaats. Voor alles in het leven zijn er wel regels, waaraan je je te houden hebt. Het belangrijkste woord voor de wet is "shariah". Ze probeert een allesomvattende maatstaf te geven voor het gedrag van de mens. Geen enkele daad valt daarbuiten. "Shariah" betekent eigenlijk pad, het pad dus dat de mens moet volgen om aan God te behagen. Het omvat als 't ware het hele goddelijke plan voor het heelal. Wie naar de Shariah leeft, leeft in harmonie met Gods wil en komt zeker in de hemel. In moderne Islamitische staten vormt de Shariah dikwijls een probleem.

In veel Islamitische staten heeft men een westerse staatsvorm met een burgerlijk wetboek, maar orthodoxe Islamieten beroepen zich tegenover de staat nogal eens op de Shariah, die een veel strengere wetgeving heeft. Sommigen willen de Sharia invoeren in het hele dagelijkse leven en ook in de politiek. Dit resulteert soms in ondergronds verzet.

De Taliban in Pakistan en Afghanistan passen de Sharia toe als zij lijfstraffen geven zoals het afhakken van vingers en hand bij diefstal en het weren van de vrouw in het openbare leven en eerwraak. Afvalligen kunnen de doodstraf krijgen. Er zijn diverse groepen die de Sharia volledig willen doorvoeren: In Iran, Irak en Turkije heb je de Hezbollah. Maar ook in Lybië en Algerije, Libanon en Syrië bestaan zulke groepen. Ook in Egypte (de Moslimbroeders) en de bezette gebieden van Israël (Hamas).